{"id":302,"date":"2025-11-11T02:30:00","date_gmt":"2025-11-11T02:30:00","guid":{"rendered":"https:\/\/lionsempire.pl\/?p=302"},"modified":"2025-11-11T02:30:01","modified_gmt":"2025-11-11T02:30:01","slug":"o-tym-ze-mezczyzna-jest-systemem-rol-nie-jedna-osoba","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/2025\/11\/11\/o-tym-ze-mezczyzna-jest-systemem-rol-nie-jedna-osoba\/","title":{"rendered":"O tym, \u017ce m\u0119\u017cczyzna jest systemem r\u00f3l, nie jedn\u0105 osob\u0105"},"content":{"rendered":"\n

Czasami mam wra\u017cenie, \u017ce m\u0119\u017cczyzna jest bardziej organizmem ni\u017c osob\u0105.
Nie w sensie biologicznym, ale psychicznym, jakby w jego wn\u0119trzu dzia\u0142a\u0142 ca\u0142y system postaci, kt\u00f3re wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105, spieraj\u0105 si\u0119 i pr\u00f3buj\u0105 doj\u015b\u0107 do porozumienia.
Jedna z nich d\u0105\u017cy do skuteczno\u015bci, druga do blisko\u015bci, trzecia do spokoju.<\/p>\n\n\n\n

Jedna lubi cisz\u0119, druga ruch.<\/p>\n\n\n\n

Jedna walczy, bo nie zna innego sposobu na przetrwanie,<\/p>\n\n\n\n

a inna milczy, bo wie, \u017ce ka\u017cde s\u0142owo co\u015b kosztuje.<\/p>\n\n\n\n

Jedna potrzebuje uznania, inna chce znikn\u0105\u0107 z radaru.<\/p>\n\n\n\n

Jedna ci\u0105gle analizuje, inna t\u0119skni za spontaniczno\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n

\u017badna z nich nie jest fa\u0142szywa, wszystkie s\u0105 prawdziwe, tylko w r\u00f3\u017cnych momentach.<\/p>\n\n\n\n


Problem pojawia si\u0119 dopiero wtedy, gdy kt\u00f3ra\u015b z nich zaczyna dominowa\u0107, a reszta musi milcze\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Ka\u017cdy m\u0119\u017cczyzna nosi w sobie wiele wersji siebie.
W ci\u0105gu jednego dnia potrafi przej\u015b\u0107 od roli ojca do roli sprzedawcy, od partnera do lidera, od przyjaciela do przeciwnika, a potem wieczorem pr\u00f3bowa\u0107 by\u0107 sob\u0105, cho\u0107 nie do ko\u0144ca wie, co to dzi\u015b znaczy.
Ka\u017cda z tych r\u00f3l ma w\u0142asn\u0105 logik\u0119 i w\u0142asny zestaw oczekiwa\u0144.
Ojciec ma by\u0107 odpowiedzialny, partner uwa\u017cny, lider skuteczny, kolega lojalny, a cz\u0142owiek w samotno\u015bci spokojny.
Tyle \u017ce te oczekiwania rzadko s\u0105 sp\u00f3jne.
W praktyce m\u0119\u017cczyzna coraz cz\u0119\u015bciej przypomina system napi\u0119\u0107<\/strong>, w kt\u00f3rym jedno \u201eja\u201d pr\u00f3buje zapanowa\u0107 nad drugim.<\/p>\n\n\n\n

Psychologia od dawna m\u00f3wi o wielowymiarowo\u015bci cz\u0142owieka.
William James (1890) pisa\u0142, \u017ce jednostka posiada wiele \u201eja spo\u0142ecznych\u201d \u00a0odmiennych oblicz siebie, kt\u00f3re aktywuj\u0105 si\u0119 w zale\u017cno\u015bci od otoczenia.
To jedno z pierwszych uznanych spostrze\u017ce\u0144, \u017ce cz\u0142owiek nie jest jednolity, a jego to\u017csamo\u015b\u0107 nie jest konstruktem sta\u0142ym.
Ka\u017cde z tych \u201eja\u201d istnieje w relacji \u00a0z rodzin\u0105, z zespo\u0142em, z partnerem, z w\u0142asnym cieniem.
James pisa\u0142, \u017ce to, kt\u00f3re z nich dominuje, zale\u017cy od kontekstu i warto\u015bci, jakie dana osoba przypisuje swojej roli.
To znaczy, \u017ce m\u0119\u017cczyzna nie ma jednej twarzy, ma ich wiele i ka\u017cda z nich jest prawdziwa w momencie, gdy zostaje uruchomiona.<\/p>\n\n\n\n

Wsp\u00f3\u0142czesna psychologia rozwija ten w\u0105tek w kierunku koncepcji dialogowego Ja<\/strong> Hermansa (2001).
Wed\u0142ug niego cz\u0142owiek nie jest jedn\u0105 osob\u0105, ale wielog\u0142osowym systemem pozycji wewn\u0119trznych<\/strong>, kt\u00f3re prowadz\u0105 ze sob\u0105 nieustanny dialog.
Czasem sp\u00f3r, czasem negocjacj\u0119, czasem pe\u0142n\u0105 zgod\u0119.
Ka\u017cda z pozycji reprezentuje inny punkt widzenia, inne do\u015bwiadczenie, wspomnienie, archetyp.
Jedno \u201eja\u201d mo\u017ce by\u0107 racjonalne, inne emocjonalne, kolejne buntownicze lub opieku\u0144cze.
Hermans pisa\u0142, \u017ce zdrowie psychiczne nie polega na wyciszeniu tych g\u0142os\u00f3w, ale na utrzymaniu mi\u0119dzy nimi dynamicznej r\u00f3wnowagi<\/strong>.
Innymi s\u0142owy sp\u00f3jno\u015b\u0107 to nie cisza, ale harmonia w r\u00f3\u017cnorodno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

W praktyce to w\u0142a\u015bnie ten dialog wewn\u0119trzny jest \u017ar\u00f3d\u0142em rozwoju.
Zdolno\u015b\u0107 do rozumienia, \u017ce mog\u0119 by\u0107 r\u00f3\u017cny w r\u00f3\u017cnych momentach, nie jest oznak\u0105 niestabilno\u015bci.
To dow\u00f3d \u015bwiadomo\u015bci, \u017ce wiem, kim jestem w danym kontek\u015bcie i \u017ce potrafi\u0119 wr\u00f3ci\u0107 do siebie, gdy kontekst si\u0119 zmienia.
To dlatego Higgins (1987) w teorii rozbie\u017cno\u015bci Ja pisa\u0142, \u017ce napi\u0119cie mi\u0119dzy \u201eJa realnym\u201d, \u201eJa idealnym\u201d i \u201eJa powinno\u015bciowym\u201d stanowi naturaln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 \u017cycia psychicznego.
Nie jest to b\u0142\u0105d konstrukcyjny, ale mechanizm motywacyjny<\/strong>.
To w\u0142a\u015bnie to napi\u0119cie sprawia, \u017ce cz\u0142owiek my\u015bli, reflektuje, rozwija si\u0119 i koryguje kierunek.
Problem pojawia si\u0119 dopiero wtedy, gdy \u201eJa powinno\u015bciowe\u201d  czyli g\u0142os norm i obowi\u0105zk\u00f3w ca\u0142kowicie przejmuje kontrol\u0119.
Wtedy cz\u0142owiek przestaje by\u0107 sob\u0105, a staje si\u0119 sum\u0105 cudzych oczekiwa\u0144.<\/p>\n\n\n\n

Wielu m\u0119\u017cczyzn \u017cyje w\u0142a\u015bnie w tej fazie w dominacji roli obowi\u0105zku<\/strong>.
To niekoniecznie co\u015b z\u0142ego, to cz\u0119sto wynik wychowania, lojalno\u015bci, etosu pracy, norm spo\u0142ecznych czy narzuconego stylu \u017cycia kreowanego przez media spo\u0142eczno\u015bciowe.
Ale im d\u0142u\u017cej trwa ten stan, tym trudniej odzyska\u0107 w\u0142asny g\u0142os.
Wtedy przychodzi moment zm\u0119czenia, kt\u00f3ry nie jest fizyczny,  to zm\u0119czenie rol\u0105<\/strong>.
Cz\u0142owiek funkcjonuje poprawnie, nawet dobrze, ale wewn\u0119trznie ma poczucie, \u017ce nie gra ju\u017c w swoj\u0105 gr\u0119.
Winnicott (1960) opisa\u0142 to jako konflikt mi\u0119dzy prawdziwym Ja,<\/em> a fa\u0142szywym Ja<\/em>, tym, kt\u00f3re powsta\u0142o, by chroni\u0107 nas przed dezaprobat\u0105 \u015bwiata.
Fa\u0142szywe Ja jest skuteczne, racjonalne, odpowiedzialne.
Ale to ono najcz\u0119\u015bciej wypala.
Bo nie potrafi odpoczywa\u0107, cieszy\u0107 si\u0119, b\u0142\u0105dzi\u0107.<\/p>\n\n\n\n

W konsultacjach cz\u0119sto widz\u0119, jak m\u0119\u017cczyzna przychodzi nie po odpowied\u017a, tylko po zgod\u0119 na z\u0142o\u017cono\u015b\u0107<\/strong>.
Na to, \u017ce nie musi by\u0107 konsekwentny w ka\u017cdej roli.
\u017be mo\u017ce by\u0107 twardy w pracy i wra\u017cliwy w domu, zdecydowany w dzia\u0142aniu, a zagubiony w relacji i \u017ce te cz\u0119\u015bci nie musz\u0105 si\u0119 nawzajem wyklucza\u0107.
To nie jest hipokryzja, ani brak to\u017csamo\u015bci.
To pe\u0142nia cz\u0142owiecze\u0144stwa<\/strong>.
Bo prawda o cz\u0142owieku nie mie\u015bci si\u0119 w jednym przymiotniku.
Cz\u0142owiek jest procesem, nie definicj\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Je\u015bli spojrze\u0107 na to z perspektywy Junga (1934\/1968), ta wielo\u015b\u0107 to w\u0142a\u015bnie obszar, w kt\u00f3rym spotykaj\u0105 si\u0119 persona<\/em> i cie\u0144<\/em>.
Persona to maska, kt\u00f3r\u0105 nosimy, by przetrwa\u0107 w spo\u0142ecze\u0144stwie, a cie\u0144 to to, co ukrywamy nie dlatego, \u017ce jest z\u0142e, tylko dlatego, \u017ce nie pasuje do kontekstu.
Jung pisa\u0142, \u017ce rozw\u00f3j nie polega na odrzuceniu maski, ale na zintegrowaniu jej z tym, co ukryte.
M\u0119\u017cczyzna, kt\u00f3ry przyznaje si\u0119 do swoich sprzeczno\u015bci, nie staje si\u0119 s\u0142abszy.
Staje si\u0119 prawdziwszy<\/strong>, bo wreszcie widzi siebie w ca\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Fromm (1941) powiedzia\u0142, \u017ce cz\u0142owiek cz\u0119sto ucieka od wolno\u015bci, bo wolno\u015b\u0107 oznacza konieczno\u015b\u0107 wyboru.
Wyb\u00f3r z kolei oznacza odpowiedzialno\u015b\u0107  za to, kt\u00f3r\u0105 wersj\u0119 siebie uruchamiam.
By\u0107 mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nas trzyma si\u0119 jednej roli, daje poczucie bezpiecze\u0144stwa.
Ale bezpiecze\u0144stwo bywa iluzj\u0105.
Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry jest tylko liderem, tylko ojcem, tylko pracownikiem, w pewnym momencie przestaje by\u0107 sob\u0105.
Bo jego system przestaje mie\u0107 wymian\u0119 mi\u0119dzy rolami.
Zamienia si\u0119 w struktur\u0119 sztywn\u0105, sprawn\u0105, ale pozbawion\u0105 \u017cycia.<\/p>\n\n\n\n

Z perspektywy psychologicznej, r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 r\u00f3l<\/strong> mo\u017cna traktowa\u0107 jak mechanizm regulacyjny.
Ka\u017cda rola odpowiada na inne potrzeby, a ich wsp\u00f3\u0142istnienie pozwala utrzyma\u0107 r\u00f3wnowag\u0119 psychiczn\u0105.
M\u0119\u017cczyzna, kt\u00f3ry potrafi \u015bwiadomie prze\u0142\u0105cza\u0107 si\u0119 mi\u0119dzy rolami, staje si\u0119 bardziej odporny, bo ma wi\u0119cej \u201epunkt\u00f3w oparcia\u201d w sobie.
Nie potrzebuje jednej definicji, bo potrafi funkcjonowa\u0107 w wielu.
To nie oznacza chaosu, ale dojrza\u0142\u0105 elastyczno\u015b\u0107<\/strong>, kt\u00f3r\u0105 psychologia poznawcza okre\u015bla jako psychological flexibility<\/em> (Kashdan & Rottenberg, 2010).<\/p>\n\n\n\n

W praktyce, to oznacza, \u017ce zdrowy cz\u0142owiek nie szuka jednej to\u017csamo\u015bci, ale koordynuje swoje role tak, jak dyrygent prowadzi orkiestr\u0119<\/strong>.
Ka\u017cdy instrument ma swoje miejsce i moment, a jego d\u017awi\u0119k jest potrzebny tylko wtedy, gdy gra zgodnie z reszt\u0105.
Autentyczno\u015b\u0107 nie polega wi\u0119c na byciu zawsze sob\u0105.
Polega na tym, \u017ce wiesz, kt\u00f3ra cz\u0119\u015b\u0107 ciebie powinna w\u0142a\u015bnie teraz przem\u00f3wi\u0107<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

Bo m\u0119\u017cczyzna nie staje si\u0119 sob\u0105 wtedy, gdy odnajduje jedn\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107.
Staje si\u0119 sob\u0105 wtedy, gdy przestaje si\u0119 ba\u0107, \u017ce ma ich wiele.<\/p>\n\n\n\n

W pracy, w domu, na treningu, podczas wypadu z kumplami czy w\u015br\u00f3d ludzi, kt\u00f3rych \u0142\u0105czy wsp\u00f3lna pasja, zachowujemy si\u0119 inaczej.
To naturalne.
Zmieniamy ton g\u0142osu, spos\u00f3b m\u00f3wienia, poziom energii.
Zmieniamy nawet to, jak oddychamy.
Zaskakuj\u0105ce jest to, jak bardzo otoczenie potrafi kszta\u0142towa\u0107 posta\u0107, kt\u00f3r\u0105 odgrywamy<\/strong> i jak nie\u015bwiadomie tworzymy w\u0142asny wizerunek.
Im wi\u0119ksza ta z\u0142o\u017cono\u015b\u0107, tym ciekawszy cz\u0142owiek, bo potrafi \u017cy\u0107 w wielu \u015bwiatach, a ka\u017cdy z nich m\u00f3wi o nim co\u015b prawdziwego.<\/p>\n\n\n\n

Ale otoczenie nie zawsze to rozumie.
Dla wielu ludzi z\u0142o\u017cono\u015b\u0107 to zagro\u017cenie, bo wymyka si\u0119 prostym etykietom.
Jak to mo\u017cliwe, \u017ce facet w garniturze ma cia\u0142o wytatuowane od kostek po kark?
\u017be ksi\u0119gowy po godzinach trenuje w klatce, zak\u0142ada r\u0119kawice i bije si\u0119 z w\u0142asnym koleg\u0105?
\u017be kto\u015b, kto na co dzie\u0144 zajmuje si\u0119 analiz\u0105 danych, w weekend naprawia silnik, trenuje boks, robi st\u00f3\u0142 z drewna albo prowadzi zaj\u0119cia dla dzieci?
To przecie\u017c niemo\u017cliwe, bo system uczy nas, \u017ce cz\u0142owiek ma by\u0107 jednym stabilnym produktem<\/strong>, a nie zbiorem sprzeczno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Tylko \u017ce \u017cycie nie dzia\u0142a jak Excel.
Nie jeste\u015bmy wierszem danych, tylko uk\u0142adem napi\u0119\u0107, pragnie\u0144, archetyp\u00f3w i masek<\/strong>.
\u015awiat jednak pr\u00f3buje nas upro\u015bci\u0107 sprowadzi\u0107 do jednej roli, jednego zawodu, jednego stylu bycia.
W pracy oczekuj\u0105 wielozadaniowo\u015bci, elastyczno\u015bci, kreatywno\u015bci, odporno\u015bci i empatii, ale gdy pokazujesz charakter, s\u0142yszysz, \u017ce jeste\u015b \u201etrudny\u201d.
Kiedy stawiasz granice  m\u00f3wi\u0105, \u017ce jeste\u015b narcystyczny.
Kiedy masz w\u0142asne zdanie, \u017ce jeste\u015b arogancki.
A kiedy milczysz, \u017ce masz problem z komunikacj\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Nie ma tu pola manewru.
Je\u015bli pr\u00f3bujesz sprosta\u0107 wszystkim wymaganiom naraz, znikasz w \u015brodku<\/strong>.
Zamiast siebie, zaczynasz utrzymywa\u0107 wersj\u0119, kt\u00f3r\u0105 akceptuje otoczenie.
I w\u0142a\u015bnie wtedy cz\u0142owiek przestaje gra\u0107 rol\u0119, zaczyna w niej mieszka\u0107.<\/p>\n\n\n\n

A przecie\u017c to nie role nas definiuj\u0105, tylko to, czy potrafimy z nich wyj\u015b\u0107, gdy nikt nie patrzy.<\/p>\n\n\n\n

Sztuk\u0105 nie jest unika\u0107 gry, ale gra\u0107 \u015bwiadomie<\/strong>.
By\u0107 najlepsz\u0105 wersj\u0105 roli, kt\u00f3r\u0105 akurat przysz\u0142o nam odegra\u0107, nie po to, by zadowoli\u0107 widowni\u0119, ale by nada\u0107 sens scenie, na kt\u00f3rej stoimy.<\/p>\n\n\n\n

To tak\u017ce sztuka re\u017cyserii, tworzenia teatru, kt\u00f3ry wygl\u0105da tak, jak chcemy.
W kt\u00f3rym mamy sprawczo\u015b\u0107, zdolno\u015b\u0107 do adaptacji i wyb\u00f3r, kiedy zej\u015b\u0107 ze sceny, a kiedy powiedzie\u0107 kwesti\u0119, kt\u00f3ra mo\u017ce co\u015b zmieni\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Ale \u017ceby ten teatr gra\u0142 naprawd\u0119, \u017ceby zewn\u0119trzne role nie zjada\u0142y tego, co prawdziwe trzeba uporz\u0105dkowa\u0107 scen\u0119 wewn\u0119trzn\u0105<\/strong>.
Bo dopiero gdy cz\u0142owiek zaprowadzi porz\u0105dek w sobie, zaczyna gra\u0107 rol\u0119, a nie by\u0107 przez ni\u0105 grany.<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Bibliografia<\/strong><\/p>\n\n\n\n

    \n
  • Fromm, E. (1941). Escape from freedom.<\/em> Farrar & Rinehart.<\/li>\n\n\n\n
  • Hermans, H. J. M. (2001). The dialogical self: Toward a theory of personal and cultural positioning.<\/em> Culture & Psychology, 7(3), 243\u2013281.<\/li>\n\n\n\n
  • Higgins, E. T. (1987). Self-discrepancy: A theory relating self and affect.<\/em> Psychological Review, 94(3), 319\u2013340.<\/li>\n\n\n\n
  • James, W. (1890). The principles of psychology.<\/em> Henry Holt and Company.<\/li>\n\n\n\n
  • Jung, C. G. (1968). The archetypes and the collective unconscious<\/em> (R. F. C. Hull, Trans.). Princeton University Press. (Original work published 1934)<\/li>\n\n\n\n
  • Kashdan, T. B., & Rottenberg, J. (2010). Psychological flexibility as a fundamental aspect of health.<\/em> Clinical Psychology Review, 30(7), 865\u2013878.<\/li>\n\n\n\n
  • Winnicott, D. W. (1960). Ego distortion in terms of true and false self.<\/em> In The maturational processes and the facilitating environment<\/em> (pp. 140\u2013152). Hogarth Press.<\/li>\n<\/ul>\n\n\n\n
    \n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    Czasami mam wra\u017cenie, \u017ce m\u0119\u017cczyzna jest bardziej organizmem ni\u017c osob\u0105.Nie w sensie biologicznym, ale psychicznym, jakby w jego wn\u0119trzu dzia\u0142a\u0142 ca\u0142y system postaci, kt\u00f3re wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105, spieraj\u0105 si\u0119 i pr\u00f3buj\u0105 doj\u015b\u0107 do porozumienia.Jedna z nich d\u0105\u017cy do skuteczno\u015bci, druga do blisko\u015bci, trzecia do spokoju. Jedna lubi cisz\u0119, druga ruch. Jedna walczy, bo nie zna innego sposobu… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_uag_custom_page_level_css":"","neve_meta_sidebar":"","neve_meta_container":"","neve_meta_enable_content_width":"","neve_meta_content_width":0,"neve_meta_title_alignment":"","neve_meta_author_avatar":"","neve_post_elements_order":"","neve_meta_disable_header":"","neve_meta_disable_footer":"","neve_meta_disable_title":"","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-302","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"uagb_featured_image_src":{"full":false,"thumbnail":false,"medium":false,"medium_large":false,"large":false,"1536x1536":false,"2048x2048":false,"neve-blog":false},"uagb_author_info":{"display_name":"Micha\u0142 Kaps","author_link":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/author\/admin\/"},"uagb_comment_info":1,"uagb_excerpt":"Czasami mam wra\u017cenie, \u017ce m\u0119\u017cczyzna jest bardziej organizmem ni\u017c osob\u0105.Nie w sensie biologicznym, ale psychicznym, jakby w jego wn\u0119trzu dzia\u0142a\u0142 ca\u0142y system postaci, kt\u00f3re wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105, spieraj\u0105 si\u0119 i pr\u00f3buj\u0105 doj\u015b\u0107 do porozumienia.Jedna z nich d\u0105\u017cy do skuteczno\u015bci, druga do blisko\u015bci, trzecia do spokoju. Jedna lubi cisz\u0119, druga ruch. Jedna walczy, bo nie zna innego sposobu… ","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/302","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=302"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/302\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":303,"href":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/302\/revisions\/303"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=302"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=302"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/lionsempire.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=302"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}